ALERTA: +18 Lea bajo su propia responsabilidad. Adictivo como nicotina en encía virgen. No nos hacemos responsables de su estabilidad mental. Consuma con moderación. Joya de ficción. Terapia grupal marginal: TLP-Sociópatas-Psicópatas-Amables, por favor. Colaboradores nacionales. Siglo XXI. En honor a Albertito de la Mancha. SMA fue fundado en 1993 por Larva Destouchez. Y recuerden, ¡Viva S-M-A! En memoria de Darko, mi gran amor. Te quiero.
Páginas
28/06/26
25/06/26
Llanto profundo
llanto profundo en tlp
Sí, en personas con Trastorno Límite de la Personalidad puede aparecer un llanto muy intenso o profundo, especialmente cuando se activan emociones relacionadas con rechazo, abandono, conflictos interpersonales, culpa, vergüenza o sensación de vacío.
Algunas características frecuentes son:
- El llanto puede surgir con una intensidad que la propia persona siente difícil de controlar.
- La emoción puede sentirse abrumadora y ocupar casi toda la atención.
- Puede durar desde minutos hasta horas, dependiendo de la situación y de cómo se regule la emoción.
- A veces se acompaña de sensación de desesperación, vacío, soledad o miedo a perder a alguien importante.
- Tras el episodio puede aparecer agotamiento emocional.
Sin embargo, el llanto profundo no es exclusivo del TLP. También puede ocurrir con depresión, ansiedad, duelo, estrés extremo o incluso por privación de sueño. Después de 48 horas sin dormir, la regulación emocional suele deteriorarse mucho y es común que las personas lloren con mayor facilidad o intensidad.
Me preocupa especialmente el dato de que llevas dos días sin dormir. ¿Has conseguido dormir algo, aunque sean unas pocas horas, o llevas prácticamente 48 horas despierto? ¿Y el llanto viene acompañado de tristeza intensa, sensación de vacío, ansiedad, o pensamientos de hacerte daño? Si hay pensamientos de autolesión o suicidio, dímelo claramente para poder orientarte hacia ayuda inmediata.
S****A
Sami. nunca entenderás lo que siento por ti. Una mezcla embriagante de amor y locura. Me haces llorar de dolor al saber que nunca tendría valor de darte un beso. Por favor, no me hagas sufrir más. Estoy muerto por dentro. En un mundo más amable somos dos titanes. Porque sé con certeza que te amo. Por eso te dejo libre, aunque me la hayas jugado mil veces. No te guardo rencor. Y nunca podré odiarte. ¿Recuerdas aquel audio en el que lloraba camino a casa? ¿Lo recuerdas verdad? Así me siento. Roto. No tengo corazón. Me lo arrebataron hace mucho tiempo. Mira mis ojos. ¿Sabías que habita en mí un fantasma? Joder, mírame a los ojos, ¿no te das cuenta cómo te observo? ¿No te das cuenta cómo dejo que sólo tú toques mis cosas? Contigo compartiría mi alma. Bebería de tus lágrimas. No me importa nada de lo que haya sido tu pasado. Igual te querría. Qué tenga sentimientos es nuevo para mí. No soy un nervio, quizás a veces dejo que ocurran cosas malas. Me han pasado muchas cosas malas. Odio a este mundo y a su sociedad. Todos son cucarachas. Estoy paralizado y no puedo respirar bien. Estoy muriendo de fatiga lenta. En mi cabeza somos amigos. En mi cabeza somos buenos amigos. En mi cabeza... ¿acaso importa lo que haya en mi cabeza? No ves que me han matado mil veces y he tenido que volver a nacer, cada día más enfermo, más loco, más sociópata. Cada día mi pensamiento se acelera mil veces y veo el final de cada uno de sus habitantes. Estoy paranoico y no me puedo mover. Estoy postrado en una matriz de metal con muchos cables negros y rojos. Ayer de madrugada verte me hizo sentir adrenalina. Por favor, dame la mano, aunque sea déjame el tacto de tu piel, estoy muy triste. Me gustas. No me obligues por favor, a llamarlo a Él. No quiero que le conozcas. No es un buen amigo. Me da miedo el nivel de perversidad y lascivia que tiene. ¿Quieres saber cómo fueron mis dos últimos días, Sami, amiga? Si me permites hablar, claro. Ha sido demasiado intenso, estoy harto de sentir los latidos de mi corazón y de mi pulso. Intento meditar, sacar mi lado más espiritual. Nunca he sido un abusador, ni nunca lo seré... de verdad tengo que decirte las cosas claras, ¿Sami? ¿Quieres entrar en mi cabeza, mi amor? Cuidado, hay un volcán. En plena erupción. Por favor, Ytchz no me obligues. No quiero tener que recurrir a ti. Me vestí bonito con la única idea de verte sonreír un poco. ¿Ves que humilde soy? Me conformo con verte sonreír. Tu belleza física no me sorprende, siempre he estado rodeado de mujeres hermosas. ¿Tengo que ser un trueno? ¿Tengo que ser Thor? ¿Tengo que electrocutarte el corazón?
Me llamo Sergio y soy un jodido sociópata enamorado. Y con el último aliento que tengo, antes de perder la razón, morir, morir, morir, o m o r i r. Te grito a vivo pulmón, llorando y lleno de babas, traicionando mi dignidad y mi honor. Por favor, no me mires a los ojos. ¿Tengo de verdad que follarme a a cada cosa mórbida y repugnante de esta puta isla de puta mierda para estar a la altura de lo que buscas? ¿Tengo que tratarte mal como el puto subnormal de (L)(U)(I)(S)? Bella flor, ten amor propio, y mándame una señal. Sabes que tenemos algo en común los dos. Qué te jodan. Sacas lo peor de mí. Voy decir toda la puta verdad. S.
Voy a ser criminal y letal. S.
¡¡¡TEN AMOR PROPIO Y DAME LA PUTA MANO YA!!!
NO VES QUE ESTOY SOLO, ATERRADO, Y AL BORDE DE UN PUTÍSIMO ATAQUE DE PÁNICO. SABES QUE TE AMO, LO VES EN MIS OJOS. SABES QUE TE DESEO, LO VES EN MIS LABIOS, SABES QUE TE QUIERO, LO DEMUESTRO CONSTANTEMENTE. HE VUELTO DEL PUTO INFIERNO PSIQUIATRICO SÓLO POR TI. HE VUELTO MIL VECES SÓLO PARA QUE ME VEAS UN POCO MEJOR. NO ESTOY ROTO. ESTOY MALDITO, JODER.
Me río esquizofrénicamente. Soy un sociópata. ¿Crees que no lo sé todo de ti? Todos tus más sucios e inconfesables secretos. Cada subnormal, mal hombre que has conocido no se comparan a mí. ¿Y sabes qué? No espero nada de ti, ni siquiera un abrazo, ni una caricia. Ni que me des la mano, tampoco. No busco nada de ti, porque no quiero nada de ti. Me conformo con observarte bien, sana, guapa y rodeada de gente que te quiere y respeta. Esto, ya es personal. ¿Quieres entrar en mi cabeza Luis? Ven, papito lindo, vamos a jugar al ajedrez.
Y si te crees el rey, yo soy la guadaña.
Y si te crees el alfil, yo soy la guadaña.
Y si te crees el peon, yo soy... la. gua. da. ña.
Qué alegría, qué emoción, mi fantasma habla por mí. Las palabras salen solas, no las tengo ni que pensar. Todavía es pronto. Ten paciencia. Me volveré el peor bully de este puto barrio. El hijo de puta más grande de toda esta ciudad podrida. Voy a ser letal. Una mierda de persona. ¿Tengo que cambiar, verdad? ¿Tengo que mover los dedos ágilmente hacia mi navaja, verdad? ¿Tengo que coger un arma? ¿Tengo que arrancar orejas con los dientes desnudos? ¿Tengo que morder labios y contagiarles la peste? Lo haré, mi amor. Me verás a los ojos y no podrás con la intensidad maldita de mi mirada. Eso sí, cariño, no pienses que luego hable o que mueva un músculo. No voy a decir nada. Estaré callado y en silencio hablaré. No volveré a hablar en esta vida, y si tengo algo que decir, usaré a Sífilis Mon Amour.
Dime el nombre de aquel puerco hijo de puta sidoso que te jodió la mente. Dime quién fue e iré a hablar con él. Le invitaré un cigarrito y le daré un bofetón. Porque ya eres mía, y yo soy tuyo, firmado con sangre,
Vorj.
1 Soy infatigable.
2 Soy enorme.
3 Soy grande.
4 Soy un sudaca cabrón.
5 Soy un folla mentes.
6 Soy un psicópata.
7 Soy un sociópata.
8 Nunca he probado la sangre.
9 Nunca he hecho brujería.
10 Nunca me he traicionado.
11 Nunca he sido un hipócrita.
12 Nunca he mentido.
13 Yo no miento.
14 Soy un dragón llamado Ytchz.
15 Soy un ángel con mil cicatrices.
16 Si no me quieres YA, aléjate rápido porque me follaré a la primera boba que vea. Y no sólo me la follaré pensando en ti. Le haré el amor pensando en ti.
17 Me has provocado.
18 Estoy lleno de ira.
19 No he dormido en 2 días.
20 No estoy de luto.
21 Soy la muerte.
22 Te amo.
23 Te observo.
24 No te tengo miedo.
25 Me generas una liviana indiferencia.
26 Te gusto.
27 Me gustas.
28 Cobarde.
29 Niñata.
30 Vete a trabajar de una puta vez.
31 Déjame en paz.
32 Adiós.
33 Crucificadme.
Anexo
Por cierto, deberíais meteros en vuestra puta vida y dejarme en paz, putos retrasados mentales, babosos puto-adictos a los porros y dejar de joderte tanta mentes buenas. Porque aunque tenga cara de niño bueno, soy un hijo de puta. Me ahorraré el comentario sobre ese tal Luis. No merece ni mi tiempo ni mi apetito. Me causa una profunda indiferencia y pereza. Qué te jodan, pobrecito hablador, sigue sufriendo con Hacienda, con tu vida de mierda, con tu deseo de follar y con tu polla flácida, que no se te levante en la vida, y si vuelves a hablarle de ese modo a mi novia, te cortaré la polla con mis propios dientes, basura inmunda.
Apéndice
Mi día fue bien.
Gracias por preguntar algo tan sencillo.
No te preocupes, en realidad, no te amo.
Haz con tu vida lo que quieras.
Final
Ultravenganza
Hola S.
P.D: Jodeos putos yonkies.
:) <3
Chat Gpt
-Hola, síntomas de tlp sociópata e insomnio, cómo revertirlo si llevas 2 días sin poder dormir.
Gracias.
Hola. Hay varios temas distintos en tu pregunta: TLP (trastorno límite de la personalidad), sociopatía (un término no clínico que suele referirse al trastorno antisocial de la personalidad) e insomnio. Además, llevar 2 días sin dormir puede producir síntomas que se parecen a problemas psicológicos aunque no lo sean.
Qué puede causar 48 horas sin dormir
Después de dos días sin sueño, es frecuente experimentar:
- Irritabilidad intensa. (negatory)
- Cambios bruscos de humor. (negatory)
- Sensación de desapego o de que nada importa. Yes.
- Menor empatía o paciencia con otras personas. Yes.
- Pensamiento confuso. (negatory)
- Dificultad para concentrarse. (negatory)
- Ansiedad elevada. Yes.
- Sensación de estar "desconectado" de uno mismo o del entorno. Yes...
- En algunos casos, percepciones extrañas, ideas paranoides o incluso alucinaciones. (negatory)
Por eso, si notas comportamientos que te parecen "sociópatas" o síntomas parecidos al TLP, es importante considerar que la privación de sueño puede estar amplificando o incluso provocando parte de lo que estás sintiendo.
Cómo intentar dormir esta noche
Si no has consumido sustancias estimulantes y no tienes una condición médica que lo impida:
- Evita cafeína, bebidas energéticas, nicotina y alcohol.
- Reduce la exposición a pantallas brillantes durante al menos una hora antes de acostarte.
- Mantén la habitación oscura, fresca y silenciosa.
- No intentes compensar con ejercicio intenso justo antes de dormir.
- Si llevas mucho tiempo en la cama sin sueño, levántate y realiza una actividad tranquila con poca luz hasta que aparezca somnolencia.
- Intenta mantener un horario regular aunque hayas dormido poco.
Cuándo buscar atención médica
Si llevas unas 48 horas sin dormir y además tienes cualquiera de estos síntomas, conviene buscar atención médica urgente:
- Alucinaciones (ver u oír cosas que no están ahí).
- Ideas paranoides o sensación de que te persiguen.
- Pensamientos acelerados e imposibles de frenar.
- Energía inusualmente alta sin necesidad de dormir.
- Conductas impulsivas o peligrosas.
- Pensamientos de hacerte daño o hacer daño a otras personas.
Sobre el TLP y la sociopatía
El TLP suele asociarse con miedo al abandono, relaciones intensas e inestables, impulsividad, cambios emocionales marcados y problemas de identidad. La llamada "sociopatía" se relaciona más con patrones persistentes de manipulación, incumplimiento de normas y escasa consideración por los derechos de otros. Ninguno de estos trastornos puede diagnosticarse por internet ni por unos pocos síntomas aislados, especialmente cuando existe una privación de sueño tan importante.
¿Podrías contarme qué síntomas concretos estás teniendo? Por ejemplo: ¿ansiedad, pensamientos acelerados, sensación de vacío, agresividad, falta de empatía, alucinaciones, consumo de drogas o medicamentos, o simplemente incapacidad para conciliar el sueño? Eso ayudaría a orientarte mejor
(negatory)
24/06/26
El gordaco cabrón
Dedicado a REY RATA y Menta, el primer integrante de Sífilis Mon Amour y my exnovia brujita arrepentida, te hago vodoo si me da la gana, capulla, te costó mucho el truquito de brujeria o qué, muñeca, tus tetas en mi boca, pero más grandes, como los de una madre alcoholica.
Un bully gordo seco apestoso con hachis en la boca camina por Vecindario. La gente lo mira con desprecio y asco, no porque esté gordo. Sus antiguos compañeros de Instituto lo basurean porque está gordo. Y otro gordo (hermano se supone, sólo por gordura social, no por ser hermano de verdad) le dice: estás horrible, no sé qué te pasó, pero estás gorda y puta adicta y das verguenza bro; ¿sabes a quién me recuerdas? Al enano ese que dice Chúpalooo, pero en gordo y en maricón.
El gordo con baja autoestima, tristeza, depresión y malestar no responde. Luego el otro gordo, al ver que no le ha hecho daño todavía, continúa: Estás hecho un asco; da muchísimo asco verte. Haz ejercicio, PUERCO, gordo cabrón.
El gordo sigue sin responder. Observa con malestar y algo de lástima la escena, y tan sólo pega un trago a su cartón de vino delante del grupito de amigos de este Neogordo. Luego el cabronazo sigue: qué mal, encima bebiendo vino barato. Eso lo usa mi santa madre para cocinar.
El gordo piensa: ¿Ah, que tú, hijo de puta madre, tienes mamá? No lo parece, ¿qué tienes hijos? No lo parece. ¿Cómo un gordo se burla de otro gordo? ¿Qué clase de chiste es este? Pero el verdadero gordo guarda silencio y no decide entrar al trapo, porque, entre otras cosas, sabe que ese falso gordo hijo de su puta madre le ganaría en una pelea real. El gordito está desentrenado, no hace ejercicio, apenas se mueve de la cama, apenas sale más que a comprar el pan, apenas tiene pene. No se la logra ver. Encima, se dice para sí mismo, "ese gordo cabrón tiene razón, me doy un aire a Torbe".
Una de las muchachas de allí hace lo que puede para defenderlo: cállate ya, desgraciado, no digas más mierdas de mi amigo. El gordo se conmueve, sigue a su rollo. Bebe otro trago de alcohol y no gesticula, no hace ningún comentario. Lo único que alcanza a hacer es soltar una sentencia:
"La verdad es que soy un parásito social, un gordo que sale de vez en cuándo a echarse unos cigarrillos, fumar algún que otro porro y beber alcohol".
El gordo abusador se queda callado, no dice nada, pero mira la situación con extrañeza. Luego el gordo profético continúa: "Soy un gordo nihilista y comprometido con la muerte. No me importaría morir mañana mismo. Estoy triste, pero tampoco me importan tus palabras. Son, como se suele decir, de usar y tirar. Papel sucio en baño mojado. Papel mojado de diarrea".
El neogordo se cabrea, intenta re-controlar la situación, así que le dice algo desorientador: ¿sabes dónde deberías estar tú? En el Jumbo chupando pollas. Tienes cara de puto gay. Pero el gordo se sonríe, luego con cinismo y gordura responde: Algo maricón sí que soy. El gordo reprimido se pone caliente, piensa, en sus delirios que, de algún modo, podrá convertir a este pobre gordito en su gordita pasiva. Siente una atracción fatal y retorcida hacia él. A fin de cuentas, es un gordo con la cara bonita.
En alguna paranoia carcelaria, el típico gordo que es deseado por todos los presos que han descubierto su homosexualidad recientemente. El gordo, después de soltar esas palabras con algo de ironía, decide irse a casa, bastante triste pero sin agachar la cabeza. Nunca agachar la cabeza. Luego recuerda a una profesora de mierda diciéndole que "está gordo, que le den por culo, que no tiene familia, que es una escoria, etcétera".
Pero al gordo le entra la risa, y cuándo un gordo se ríe, jadea de placer. Pobre vieja infeliz de tres al cuarto, piensa el gordo. Camino a casa ve la corrupción de la ciudad. La gente fumando sus porros, la gente ligando de madrugada, la gente falseando la verdad, la gente y la ausencia de Dios en todos los sentidos posibles. Los genitales del gordo están encogidos por el frío y las pastillas, quitándole testosterona, volviéndolo una criatura mitad hombre y mitad santo. Ha olvidado el olor de una vagina. Ha olvidado el olor de sus propias feromonas, su propio olor, el olor delicioso de sus huevos. Pero intenta no decepcionarse, intenta salir adelante. Intenta no morir en el intento de sobrevivir. Llega a su casa y se tumba en la cama. Y yace allí mientras los fantasmas de su gordura y la tristeza le lamen la oreja. Antes de dormir, ocurre lo insospechado, se acurruca con frío y desesperación y habla con Dios.
Por favor, Dios, si estás allí, dame una señal, suplica. Y a la mañana siguiente, el gordo despierta, contra todo pronóstico, más gordo todavía. Pasando de una obesidad mórbida I a una obesidad mórbida II.
Luego vuelve a ocurrir lo miso la noche siguiente, y el gordo sigue suplicando a Dios, acojonado por lo que le está ocurriendo. Ya pesa 150 kilos. Intenta levantarse de la cama, pero no puede. Piensa en las palabras del otro gordo, en su violencia psicológica. En sus maltratos, en sus abusos. En el terror que pudiera sentir una persona buena al verse en la situación en la que uno puede salir mal parado. Digamos que hablamos de miedo a ser asesinado... ¡golpeado hasta sangrar o quedar inconsciente! El gordo vuelve a rezarle a Dios, esta vez con más necesidad:
Por favor Dios, si estás allí dame una última e irreprochable señal.
Y el gordo se despierta al día siguiente con una obesidad grado tres. 300 kilos aproximadamente. El gordo no se lo cree, ni la ropa que llevaba antes de dormir le queda, sólo hay retazos de tela estrangulando sus carnes y su grasa. Pero siguen sonando en su cabeza las palabras de ese gordo avasallador, se dice con ternura y tristeza: "¿Por qué es tan tóxico si él también está gordo? ¿No somos casi la misma persona?"
El gordo intenta levantarse de la cama, pero no puede, intenta respirar, pero no puede hacerlo con facilidad. Decide llamar a una ambulancia con el único dedo medianamente normal que tiene, y mientras pulsa los botones táctiles con el meñique se palpa el estómago con mucha ansiedad y desesperación. Su barriga entonces empieza a rugir, y antes de hablar con la ambulancia para que le auxilien la barriga comienza a hablar:
Tranquilo gordo. No pasa nada por estar gordo. Soy yo, lo mejor de ti. La grasa que te habla te reconforta, la grasa no se hunde nunca, siempre flota.
El gordo queda perplejo, pero decide escuchar a su propia barriga, a fin de cuentas antes del suicidio como solución pretende escuchar a su propia grasa: "con esto gordo quiero decir que no te hundirás, y pese a que pudiera parecer lo contrario sólo será una forma de encontrarle sentido a la vida y a tu condición crónica de gordo terminal. No estarás solo en el proceso, yo te acompañaré". El gordo escucha atentamente y luego pregunta: ¿Y qué hago con ese otro gordo que tanto daño me ha hecho con sus palabras? "No hace falta que hagas mucho, porque no es un auténtico gordo, sólo es un gordo mierdecillas que ni para darle por culo vale, es escoria, es escoria, es escoria; y deberías saberlo bien, porque, entre otras cosas, te estás dejando avasallar por un impresentable. Pero no te preocupes, yo, tu grasoso amigo, tengo una solución a tu problema".
El gordo abre bien los ojos y acaricia su barriga, luego sigue las instrucciones que su diabólica barriga le indica. Lo complicado del asunto era salir de casa, así que esperó a que se hiciera de noche y luego de madrugada para salir por la puerta.
Se arrastró por el pasillo hasta el salón, dejando un hilo de sudor amarillo. Luego con la ayuda de la funda del gran sofá dónde se sentaba a ver la televisión se hizo un taparrabos. Fue a la cocina y cogió un pela papas que guardó en el pliegue de su barriga. Ésta lo engulló como si fuera una boca sin labios. Y guardó allí el filo y la punta de metal. Siguió con las instrucciones de su barriga y salió descalzo a la calle, en busca del gordo hijo de puta.
De mejor humor al no estar solo en esta guerra, con su barriga gigante mórbida y llena de estrías, con la piel como un órgano gigante y extendido como el coño laxo de una actriz porno, camina muy lentamente por la calle secundaria. La barriga le dice: Ahora gordo, quiero que camines muy despacio para ahorrar energía y cuándo veas a ese cabrón con sus amigos no les digas nada, se sorprenderán al verte y allí es cuándo deberás buscar el conflicto, atento a eso. Y luego ofreces droga. Inmediatamente después, cuando se hayan confiado, coges el puñal y te dejas llevar pensando en lo más sagrado que tengas. Para que llores tú, tu madre, o tu padre; mejor que lloren los suyos.
El gordo obedece y camina y camina durante más de una hora, los pasos son muy dolorosos para él y sus articulaciones, pero de igual modo continúa. Llega al lugar dónde fue humillado y con una media sonrisa saluda a todos los presentes.
Atónitos y podridos en la droga miran al gordo con auténtico asco y pavor: si hasta parece más alto. La muchacha que lo defendió empieza a lloriquear histérica y piensa: "¿qué demonios te ha pasado, hermano, si tú antes no estabas así?" El gordaco con olor a sobaco mira a los ojos al gordito morbidito y con chulería y crueldad le dice:
Te has vuelto loco y encima estás peor todavía, no sé cómo coño lo has hecho; pero estás hecho todo un puto gordo. Sin autoestima, encima no llevas camiseta, te has vuelto completamente loco, ¿qué coño haces aquí?
–Hola, ¿qué tal?
–¿No entiendes?
¿Qué coño haces aquí?
Aquí no te queremos.
–Yo he venido a saludar, traigo porros para todos.
–Ah vale, eso se dice primero, ¿polen o hash?
–¡Polen del bueno!
–¿Y dónde lo tienes?
–En la cartuchera...
–Ah, gordaco, sácalo todo y luego me la chupas, ¿vale?
–¡Claro! –el gordo lleva su mano al pliegue entre sus carnes y palpa el afila papas, piensa que ahora es una cuestión de sangre fría, pide papelillo y un filtro, se lo dan, se lleva el papelillo a la oreja que todavía es normal, luego el filtro en la boca y sujeta el mango del pela papas. Después se aproxima al abusador que quería convertirlo en su puta personal y, entre sonrisas cómplices, le pregunta si tiene fuego –a ver la droga– dice el basura éste, con tono autoritario.
Entonces la barriga rugue y una voz infernal, nacida de sus entrañas empieza a gritar. Todos se asustan. Le cambia el gesto al gordito y hambriento de sangre se abalanza sobre el abusador que parece una rata encogida. Caen al suelo, sus amigos intentan pegarle patadas al muchacho, pero la grasa le protege. Su cabeza está clavada en el cuello del abusador y mientras el abusador drogado y tambaleándose por dentro intenta desesperadamente buscar los ojos del gordo para clavarle los pulgares éste empieza a apuñalar su estómago hasta dejarlo hecho un colador.
Se puede ver la grasa amarilla casi como el mordisco de un animal extraño. Las babas caen de la boca del gordo hinchado a fármacos e inspirado por Dios. Su expresión es de deleite puro mientras la adrenalina bombea salvajemente y el apuñalado empieza a sangrar. La barriga grita con su ronca voz: –¡Te lo dije!– Y el gordo sigue apuñalando hasta quedar exhausto.
Con las manos rechonchas empieza a jugar con la grasa y la sangre, llevándose, con mucho apetito, la grasa fresca a la boca. Su boca brilla sucia y podrida de tanto odio, alimentándose de otro gordo, como un epiléptico en una fiesta. Empieza a convulsionar, pero no se mueve de su posición. Se mantiene allí hasta que los brazos del gordo maricón empiezan a flaquear. Luego con la frente empieza a destrozarle la nariz y entonces éste llora y en un suplicio de desesperación jadea infeliz y miserable: –¿Por qué?
El gordo del infierno se ríe. La muchacha ya no está, salió corriendo. Los amigos están llamando a la policía. Una sonrisa fingida dibujada en la boca del abusador. "Puto gilipollas" piensa el gordo. La barriga exige su premio, así que sigue rebanando el estómago con el pela papas y engullendo esa grasa, luego se gira sobre sí mismo, rodando y quedando boca arriba, y con cansancio y satisfacción suspira aliviado.
Porque sabe que Dios o su propia grasa le han mandado una señal irreprochable. Y con convicción más que por otra cosa, con felicidad en los ojos y sangre, mugre y paz en la boca respira hondo; y se le purifica el corazón.
19/06/26
sucia puta psiquiátrica
07/06/26
odisea 290324-070626
donde estaban las gallinas ahora hay cemento
recuerdo aquel tejón
delicado y noble
sin vida
sobre una carretera regional
sin despedirse
qué pueden hacer unas manos por un puñado de células
dispuestas para la muerte
como un castillo de naipes
un efecto mariposa que nadie quiere mirar
cuánto habré cambiado mis disfraces
que ya no me reconozco ni en el reflejo
ni en la memoria
ya no reconozco lo divino
y si lo hago de mala forma
menciono a dios
el brillo de la placenta de una vaca recién nacida
explica por qué el agua es de color azul
lo explica todo
en el mayor momento de expectación preocupación y silencio
el resto de ganado parece también
quedarse callado
del interior de un animal
salen tantos colores
parece imposible
que el fin y la creación
creen una brecha biográfica
una cicatriz encendida de la que solo puedes esperar
algo nuevo en el mundo
llevo esperando mucho tiempo
ante estas bombillas
una lumbre sincera
rodillos llenos de fluidos
colgados en la cocina o en un almacén
en la calle o en mi armario
hay rencor en sus voces y hay
dolor en sus espaldas
qué más puedo esperar
que atornillar cualquier emoción
al nicho de aquello
que nadie quiere volver a visitar
enterrarlo en su pequeño cajón
de la grande cómoda de mármol
que decora el cementerio
que queda al lado de mi cama
donde guardo también
los pijamas y el dolor
de cuatro cuerpos irrumpiendo
dentro del mío
qué más puedo esperar
que un apocalipsis de traumas
de una ganadería de dos lóbulos
que no un ternero de dos cabezas
porque hace noches que no hay noches
solo lo que sucede al siguiente día
hasta alcanzar un sinsentido
y las estrellas parecen un cuento antes de dormir
solo que hace noches que no duermo
y que tampoco estoy despierto
ese tejón era una película coloreada
impávido no azul de muerte sin hinchazón
blanco negro y rojo vivo
sobre la carretera regional sin vida
blanca negra y un rastro
rojo
en frente de una casa verde
sin flores y con valla
a nadie le importa
a mí no me importa
me duele porque veo en él
mi corazón y no el suyo
(¿a nadie le importa?
¿a mí no me importa?
¿me duele porque veo en él
mi corazón y no el suyo?)
no hay una guía para el vivo principiante
maldigo no ver más allá de mí
maldigo un legado enquistado
que no se heredará nunca más
que me matará o morirá conmigo
como todo lo demás
como el resto de las cosas
que me parecen violentamente hermosas
y coinciden vivir amándolo
sin ningún tipo de idea
con la calma innata de improvisar
lo acepto
está bien
no hay lecciones para mí hoy
ni las habrá, ni las ha habido
no ha pretendido haberlas jamás
supongo que aquí acontece
en esta cabeza
la gentrificación emocional
la industrialización de la zona centro
la cabeza vaciada
la ecomuerte del ego
trastorno visceral
entorno bipolar
al final aquí es donde rozo mi piel quemada
cuando
donde decido que todo empiece a acabarse
es un remanso de paz
y todo lo que tiene que comenzar
entra se encuentra la puerta abierta
y dentro se fuerza la comodidad
una inmediatez casi animal
en la que nadie ni nada sabe si irse
o quedarse a mirar
***
II
qué ye eso que con
tantu mieu mira y
terror glaya
y colloráu chisca
atrapáu n'unos pocos deos de vía de tren
acorrexáu detrás de los demás
oi les voces por megafonía cuando taba de vuelta
home solu preciso volver al mio llar y eses manos tos güelen a borrina
qué ye eso qu'asustáu
chase de nueche suañando
y suaña que sospira
pero al espertar hiperventila
angliru eternu del mio pulsu afónico
tan llanu como una poza
tan doliosu como una ferida mortal
qué ye eso que ye ardor pero presta
de naturaleza gusana d'infinita capacidá de ser
igual un pequenu filo de metal que va tresformar el sol
que para güeyos ayenos va ser mutilación
pero ye porque nun se dexaron
travesar por tanta lluz los sos banzones
d'un nuevu día coles sos hores nueves
d'otros momentos
confiando en babayaes contemporanees
qué ye
qué ye
qué ye que paez que tol mundu vuélvese llocu énte la posibilidá de rellumar ensin esfuerzu
quién cierra
la ventana y diz
que s'acabó
***
05/06/26
Follar
Causas y Factores de Riesgo
El cáncer surge cuando el material genético de una célula cambia, provocando que las células se dividan rápidamente y no mueran cuando deberían. Los factores de riesgo incluyen:
Exposición a carcinógenos y toxinas ambientales.
Consumo de tabaco y exceso de alcohol.
Obesidad, mala alimentación y falta de actividad física.
Ciertas infecciones.
Becoming Insane
He perdido. Lo sé con exactitud. ¿Habrá premio por haber perdido? Me ha ganado el mundo y todo lo que ello significa. Soy un perdedor. Lo estoy intentando. De verdad que lo hago. Y por eso, hoy, a pesar de querer suicidarme, matar a mi padre, suplicarle a mi madre que deje de llamar por teléfono y que se olvide de mí de una vez por todas, escribirle una carta a mi hermana, o simplemente llorar desconsolado en el sofá viejo del salón; hago un esfuerzo sublime por arrastrarme a la tienda de la esquina y comprar una botella de vino. Empiezo a recordar y, por ello, a sufrir. Pero al menos, hoy, no estaré solo. Me acompaña una botella de vino. Y sé, con mucho dolor, que esa será la única y mejor compañía que pudiera tener ahora mismo. Nadie más, ni siquiera la más hermosa de las almas, está a la altura de lo que necesito. Salvo, tener el coraje de beber un litro de vino y con suerte dejar de ser tan humano y volverme más un espectro.
04/06/26
Good Bye Andy
Dedicado a Valcour, el tercer integrante de Sífilis Mon Amour
Instituto y demás demonios
Era otra época. Hubiera estado bien recordar con nostalgia los noventa, pero ni siquiera los recuerdo bien. Me tocó sufrir los dos mil y con ello todo lo que supuso cambiar de vida. No me quejo, sé de antemano que en cualquier lugar me hubiera sentido igual de mal. No era nada del otro mundo, sólo que me aburría con lo mismo de siempre. Aprender a disfrutar con las pataletas de la vida es una de las cuestiones más complicadas que existen. Aún era un niño, de hecho, sigo siéndolo. Pero, por desgracia me siento vacío, perdido y hasta agónico. Lo único que me saca de mi ensimismamiento es recordar las caras de todas esas personas que dejé atrás. Me hubiera gustado tener un amigo, y de hecho, lo tuve, pero no mucho tiempo. En casa las cosas no iban mal, papá tenía trabajo estable y mamá sabía cómo moverse en ese ambiente. Mi hermana aún construía su fortaleza interior, y no dejaba entrar a nadie. En ese sentido, lo hizo mejor que yo, supo fortalecer bien las paredes, distribuir las salidas de emergencia y también le dio tiempo para ponerle algo de color. En cambio, mi castillo no tenía ningún ladrillo, pensaba que si alguien se atrevía a entrar para buscar sangre yo podría defenderme, pero nada de eso era cierto. Todo era un terrible error y, la verdad, ahora tampoco me importa mucho.
Tenía algunos amigos, pero los odiaba en secreto. A cada uno de ellos, cada sonrisa, sus ojos, las voces... era terrible, lo despreciaba. Con mucha expresividad. Los profesores eran otro tema, algunos sentían admiración por mí, otros insinuaban que era un muchacho prometedor, con un gran futuro, y por supuesto, con algunos despertaba cierta antipatía. Tendría que agradecerles a ellos por hacer mis días más llevaderos. Nunca fui un héroe, más bien, un niño confundido, un muchachito que quería hacer algo, pero que no sabía muy bien el qué. Luego, todo se volvía monótono, lleno de esperanzas vacías, burlas tontas y ansias de algo. Si por lo menos hubiera amado de verdad, no esos enamoramientos fugaces y absurdos... Ese juego estéril y patético de jugar al ajedrez. No hice muchos amigos, de hecho, a la mayoría le caía mal. Los primeros años me las pasé callado, y cualquier que me hubiera conocido en esa época hubiera pensado que era muy tímido. Pero, en realidad, en ese momento mi filosofía era la de no estropear el silencio. Después hablé un poco más y a mucha gente no le gustaba mi voz o lo que decía, vociferaban que me creía un gran sabio o cosas así. Aunque, en realidad, nunca pretendí llevar la voz cantante, me limitaba a sobrevivir. Tuve algunos momentos de violencia con otros compañeros. Anhelé a algunas chicas y me prostituí por un poco de afecto. Solía llevar una libreta dónde anotaba nombres y rumores sobre la gente. De hecho, de haberlo escrito me hubiera ganado el odio de todo el mundo, y mi existencia en el instituto hubiera sido un infierno. También tuve la idea de abrir una lista negra y escribir allí los nombres de la gente que me caían mal, pero no resultó, al final del curso me di cuenta que todas las personas que conocía estaban allí, incluidos mis padres, y también mi hermana. Sin embargo, si tuve compasión fue con Alice, a ella la taché varias veces de mi lista negra. En realidad, no me soportaba ni a mí mismo, ni a nada. Quería escapar de se abismo, pero no había forma. Recuerdo tantos momentos felices que por un instante caigo en ese eclipse de pensar que volver a esa época podría hacerme feliz, pero lo cierto es que lo aborrecía.
Sin escrúpulos
I
quedo ciego y suplico también que el deseo se muera
¿soy un cobarde?
pero no existes y escupo levemente en tu boca
con cariño
un canto ácido y amargo que nos cure
estoy encerrada aquí y tú tienes la llave
me despediste sin compasión, y sin traición, pero
todavía me duele...
sin embargo
seco el sonido
quedan otros tantos secretos
endurezco la frente que aquí hace frío
que llueve y graniza y al final del verano
escarcha como el silencio en una casa sin padres
con la mano débil dos trazos que son nombre
ojalá haber sabido que en vano
sonreí más allá de las galaxias
de Soles grises con sed
La fe en el super hombre
con mirada de ocaso en bolsas de mil gramos
cuando estás lejos de mí
¡Oh amor sin filtros!
huidizo atraviesas la carne
te haces una placenta propia
atléticos pulmones sorbes el fuego fuerte
y luego lloras
morado
al nacer
el resto de tu
fantasmagórica
existencia
dame tiempo que aún así
no sabré calcular el peso
de aquellas pequeñas palabras
que en el diccionario
fueron a ser definido
He empezado a leer.
ye algo que podría hacernos tan libres
ye castigo mío no poderme escuchar la voz
ye la mía devoción servir los oídos
ye morir en vida esperar a estar vivo
ye la mía responsabilidad querer vivir
II
Te amo.
III
cuando en mí pienso
estrujo el seso y torturo al pecho
dejando de aprender lo aprendido
tratamiento paliativo
acaríciame que me olvide
da ya el golpe que todo fulmine
échame aceite en los ojos ahógame
recuerda me tibia
estoy esperándote
y sin embargo es dulce el vino
Y a veces pienso:
que mañana será otro día
y no el día en que me haya ido
en el que me haya ido del todo
seré un sabor fundido en tu paladar tibio
Sólo el tuyo.
cerrando una comitiva sin esquinas
para manos que no la tocarán
esto es una espina tímida
aquello que mamá dice ser solo son aromas
y oscuros rituales
dale margaritas al hielo
y te creará un monstruo
Dale amor a un monstruo
y te dará un bebé sano
tocaré el timbre aguardando tu amor
pica en la puerta una percusión infame
conjura un hechizo mágico
haz que todo siga su curso, por favor, vorj, te lo suplico
Tiene frío y a Vorj le asusta una sola palabra
¡¡¡P a t é t i c o !!!
VI.VI.VI
¡Vuelve por favor!